maandag 6 februari 2017

het bal van de Gehoorzaamheid

Deze meditatie, waarschijnlijk geschreven in 1946, is een van de bekendste van Madeleine Delbrel. 
Eens te meer drukt ze erin de blijheid, de lichtheid en de spontaniteit uit van het geestelijke leven van hen die zich op God verlaten. Madeleine treedt naar voren als iemand die vertrouwd is met dansen, in haar jeugd hield ze enorm van dansen. Een 'fuifbeest' zoals we nu zouden zeggen.


Het is de veertiende juli.
Iedereen gaat dansen.
Overal, sedert maanden, sedert jaren, danst de wereld.
Hoe meer mensen er sterven, hoe meer er dansen.
Golven van oorlog, golven van feest.

Er is echt veel lawaai.
De ernstige mensen zijn naar bed,
de religieuzen bidden de ochtendgebeden van de heilige Hendrik, koning,
en ik denk
aan een andere koning
aan koning David, die danste voor de Ark.

Zoals er veel heilige mensen zijn die niet van dansen houden,
zo zijn er veel heiligen geweest die de nood voelden om te dansen
zo blij waren ze om te leven:
de heilige Thérèse met haar castagnetten
de heilige Johannes van het Kruis met het kindje Jezus in zijn armen
de heilige Franciscus, voor de paus.
Als we vrede konden nemen met U, Heer,
dan zouden we niet kunnen weerstaan
aan die behoefte om te dansen
die losbarst in de wereld
en we zouden kunnen raden
welke dans U ons wil laten dansen
door Uw voorzienigheid op de voet te volgen.

Want ik denk dat U er misschien genoeg van heeft,
van mensen die zeggen U te dienen
op de toon van een kapitein,
die zeggen U te kennen op de toon van een professor,
die zeggen U te bereiken door hard te trainen.

Het is nu aan ons om ons te laten uitvinden om als vreugdevolle mensen met U dansend door het leven te gaan. 

Om een goede danser te zijn, met U of iemand anders,
moeten we niet weten waar het naartoe gaat.
We moeten kunnen volgen
vrolijk zijn
licht zijn
en vooral niet onbuigzaam zijn.

We moeten U niet vragen waarom U deze passen graag zet, 
we moeten een soepel en levendig verlengstuk van U zijn, 
en van U het ritme van het orkest ontvangen. 
We moeten niet tegen elke prijs willen vooruitgaan, 
maar willen draaien, opzij gaan. 
We moeten kunnen stoppen en glijden in plaats van stappen. 
Het zouden slechts dwaze stappen zijn als de muziek er geen harmonie aan gaf. 

Maar wij, wij vergeten de muziek van Uw Geest,
we maken van ons leven een turnoefening;
we vergeten dat het leven zich laat dansen in Uw armen,
dat uw heilige Wil onmetelijk fantasierijk is,
dat het leven slechts eentonig en vervelend is voor vermoeide zielen die er als een muurbloempje bij zitten op het vreugdevolle bal van Uw liefde.

Heer, kom ons van onze stoel halen.
We zijn bereid om de boodschappen, de rekeningen, het avondeten, de avondwaken tijdens dewelke we vermoeid zullen zijn, voor U te dansen.
We zijn bereid om morgen voor U het werk, de hitte en later ook de koude te dansen.
Als sommige melodieën in mineur zijn, dan zullen we niet zeggen dat ze triest klinken,
als andere ons een beetje buiten adem brengen, dan zullen we niet zeggen dat ze onverdraaglijk zijn,
en als sommige mensen ons omver lopen, dan zullen we dat met een lach opnemen, want botsen hoort bij dansen.

Heer, leer ons welke plaats
het bal van de gehoorzaamheid inneemt
in die eeuwige roman die zich
tussen U en ons afspeelt.

Maak ons de orkestratie bekend van U wil, de harmonieën, waarin dat wat U toelaat, vreemde noten binnenbrengt in de sereniteit van wat U wil.
Leer ons elke dag ons mens-zijn aan te trekken als een baljurk, zodat we door U de kleinste dingen kunnen beminnen als onmisbare sieraden. 
Help ons ons leven te beleven,
niet als een schaakspel waarin elke zet berekend is,
niet als een wedstrijd waarin alles moeilijk is,
niet als een probleem dat ons hoofdbrekens/op ons zenuwen werk bezorgt,
niet als een uitstaande schuld,
maar als een feest
als een bal
als een dans
in de armen van Uw genade
op de universele muziek van Uw liefde.

Heer, kom ons van onze stoel halen.

uit 'betoverd door God' van Ann-Sophie Noreillie en Piet Raes




zaterdag 4 februari 2017

nog 2 maanden




My 3 boys. Love them. 




Komt daar nog zo'n prachtjongen bij? 
Of wordt het een zusje? 


Nog 2 maanden, en het geheim zal zich onthullen...


zondag 18 december 2016

Maria's liedje

Deze week was ik aangegrepen door 'Maria's liedje' (van Elly&Rikkert).

Het doet me beseffen dat Maria ook echte menselijke moedergevoelens zal gehad hebben.
En zoals bij ieder kind: dat gaf haar veel vreugde, maar ook zorgen.

Ze draagt het kind negen maanden lang, ze voelt het stampen, ze krijgt weeën en perst het eruit, ze koestert het, ze wiegt het in slaap, ze kijkt hoe hij groeit, ze is ontroerd met zijn eerste lachje, ze is verheugd als hij kan stappen, ze is verwonderd over zijn eerste woordjes,.... Ze is trots op hem.
En tegelijk denkt ze na over later. Ze weet dat ze Hem niet eeuwig op schoot zal kunnen nemen. Ze weet dat Hij Zijn leven zal moeten gaan. Ze weet dat ze Hem zullen uitlachen, pijn doen, ze weet dat ze Hem daar niet zal tegen kunnen beschermen... 
En ze weet dat ze altijd zijn moeder zal blijven en van Hem houden. 

De sterke trouw en liefde van een moeder.

Ik vind dit prachtig. 

Je kan het liedje hier beluisteren

Dit is de tekst:
Slaap maar m'n prinsje nu ben je nog klein
Maar eens zal jij de verlosser zijn
Al ben je heilig toch ben je arm
Hier ben je veilig in mama's arm
Straks ben je koning maar nu heel gewoon
Ik ben je moeder en jij bent mijn zoon
Groei maar m'n prinsje je loopt en je praat
Eens komt de dag dat jij mij verlaat
Zo is het leven straks ben je groot
Kom nog maar even op mama's schoot
Straks ben je koning maar nu heel gewoon
Ik ben je moeder en jij bent mijn zoon
Ga maar m'n prins dit is het moment
Ik laat je gaan ik weet wie je bent
Hier was je veilig hier in mijn huis
Straks moet je lijden dan komt het kruis
Dan ben je koning en krijg je een kroon
Maar ik blijf je moeder en jij blijft mijn zoon


donderdag 8 december 2016

passie in het wassalon

Soms, vaak, heel vaak, lenen de weersomstandigheden er zich niet toe om de was buiten te laten drogen. 
Dan heb je verschillende opties:
  • De was aan een rekje binnen laten drogen. Hier houden wij niet van wegens dan te veel vochtigheid in het luchtklimaat binnen. 
  • Een droogkast kopen. Hier houden wij ook niet van wegens de hoge kosten (aankoopprijs + hoog elektriciteitsverbruik). 
  • De was in grote droogkast in wassalon steken. Hier houden wij wel van! Zo'n salon ligt op nog geen minuut wandelen van ons deur én we betalen welgeteld 1,20 euro om 2 wasten in 25min te laten drogen.  Dat is 0,60 euro per was. 60 cent! De rugvriendelijke hoge tafels om te plooien  én het contact met wat andere medemensen krijg je er gratis bij. 
Bon. Tot zover de schets van de context. 

Stond ik daarnet dus mijn gedroogde was in het salon te plooien. 
Komt de 'baas' van 't spel binnen.  Zoals altijd zoekt hij met iedereen daar aanwezig één voor één oogcontact om vriendelijk te begroeten. Zoals altijd vind ik dat zo bijzonder. 

Ik plooi verder. 

Hij komt vragen of alles lukt, mevrouw? Ja hoor, bedankt!

Hetzelfde vraagt hij aan een Afrikaanse vrouw die op een stoel recht voor een wasmachine zit, te kijken/staren naar hoe haar was draait. Ze vraagt zich in het frans af waarom ze geen schuim ziet en hij legt met de grootste passie uit hoe dat wasmiddel in elkaar zit en waarom het dus niet schuimt. 

Vervolgens doet hij gezwind opnieuw 'de toer' van het salon, met een doos van die gekleurde suiker-maria-tjes en pick-nicken. Iedereen mag grabbelen naar wens. Geven maakt blij, zoveel was duidelijk!

Ik plooi verder, mijn laatste stuk. En ik bedenk hoe machtig prachtig dit toch wel is. Een man, ik schat rond de 35-40 jaar, die met zoveel passie zijn wassalon runt. Recht uit het hart mensen aankijkt en verwelkomt. De moeite doet om mariatjes te kopen en te trakteren. 

Ik bedenk dat ik hierover iets wil schrijven, en trek nog snel een foto als didactisch materiaal. "Zal ik er één trekken van jij met je wasmand?" vraagt hij me terwijl hij het geld in de wisselautomaat telt. Alsof hij trots was dat ik het de moeite vond om dit moment op foto vast te leggen. 
Hij wou nog de deur voor me openhouden, maar een andere vriendelijke man was hem al voor. 

Kleine dingen doen met een gepassioneerd hart. Daar straalt vreugde en licht van uit! Zoveel is vanavond door die man bewezen!




woensdag 21 september 2016

Ideaal voor nr. 3!



Zo'n kastje van de Ikea, dat is gemaakt om 3 kinderen, wat speelgoed en een hond in op te bergen, zo blijkt!

Ja, u hebt dat goed gezien!
Zita blijft de hond.
Mos blijft de oudste.
Kor wordt nu de middelste.
En ons nieuw kleintje is het kleinste.

Met een super blij en dankbaar hart kunnen we jullie vertellen dat - als alles goed verloopt- begin april 2017 ons derde kindje zal geboren worden!
Dat is om en rond de 5e verjaardag van Kor, en een paar maanden voor de 7e verjaardag van Mos. En ook in het 30e levensjaar van Vanski en mezelf.

Het is best spannend om de baby-periode weer in te duiken, want ondertussen ligt deze toch al een tijdje achter ons. Het zal weer wennen zijn, maar tegelijk ook niet te vergelijken met voorheen omdat we nu al twee grote zelfstandige jongens hebben die het ten volle beseffen en mee beleven. En zullen kunnen helpen. En (hopelijk) zo ontzettend fier zullen zijn. En het geregeld heel druk zullen maken. En het geregeld ook adembenemend mooi zullen maken.

Kleintje, je bent zeer welkom! Wij zien uit naar je komst, maar ondertussen hoop ik dat je het nog 6 maanden uitstekend naar je zin mag hebben in mijn buik!

vrijdag 9 september 2016

op deze negende september

Negen september vandaag.
Dat betekent dat mijn grootste jongen al zeven dagen doorgebracht heeft in het eerste leerjaar!
Mijn tweedegrootste jongen zit ondertussen ook al in het tweede kleuter.
Zo trots op mijn groeiende mannetjes!



Ik merk dat ze groter worden, in alles.
Zo vroegen ze op 2 september zelf of ze niet op school zouden mogen blijven eten. "Please?"
De vorige jaren kwamen ze iedere middag thuis eten, behalve op dinsdag want dan ging mijn moeder ze halen.
Maar dit jaar wordt anders. Met the boys themself als vragende partij zullen ze nu iedere maandag en dinsdag op school eten. Om met hun vriendjes te kunnen spelen.

Prachtig vind ik dat, dat het voor hen niet van nillens willens is, maar van echt willen en kunnen.
Dankbaar ben ik, dat wij beiden een job hebben die ons in staat stelt om ons zo aan de kinderen te kunnen aanpassen.

Vandaag, 15u. Ik kom de schoolpoort buiten met mijn twee rakkertjes aan de hand.
"Mama!", zegt Mos me met blije oogjes en een opgetogen gezicht.
"Dit weekend is het offerfeest he!" En ik zie aan zijn oogjes dat hij dat al volledig ziet zitten.
Meteen daarna verzakt het wezentje, en sluipt er een kleine ontgoocheling in zijn stem. "Maar het is wel alleen voor de Moslims..." 

"En wij zijn geen Moslims hé?" vroeg hij even later toch nog eens voor de zekerheid :-)

Blijkbaar had de directeur net voor beltijd aan alle Moslims een fijn offerfeest toegewenst. Dat vertelde Mos me 's avonds aan tafel. Ik verzekerde hem dat, als er ook nog eens een feest voor de christenen is, bijvoorbeeld Kerstmis of Pasen, dat de directeur dat ook voor ons zal zeggen. "Papa, wil je een kleurplaat van paaseieren afdrukken?", vroeg Kor onmiddellijk daarop aan Vanski. "Ja, en voor mij ook één", zei Mos.

En zo geschiedde dat wij hier op een paar uur tijd van het offerfeest naar pasen vlogen vandaag. Op deze negende september.

zondag 14 augustus 2016

vakantie in de westhoek

Wij kregen de vraag van lieve vrienden of we geen zin hadden om in augustus in hun Stekje te verblijven, terwijl zij zelf op reis zijn. 
Wij hebben hier niet moeten over nadenken, en zeiden meteen 'ja', vooraleer deze kans ons zou ontglippen. 
Het was op amper 40 min. rijden van ons eigen huis, maar het mooie weer en het landelijke van de Westhoek gaven ons een instant vakantiegevoel. 

We hebben de dagen super rustig beleefd. 
De kinderen speelden en fantaseerden erop los. 
We fietsten en wandelden. Vooral fietsen eigenijk, want wandelen met onze kinderen is gelijk aan slenteren. Vanski deed regelmatig alleen grotere fietstochten - deed hem zoveel deugd!
We deden leuke uitstapjes, net alsof we dat in het buitenland ook zouden doen. Man, wat zijn er toch leuke dingen te doen en te zien in eigen streek!
Vanski en ik wandelden iedere avond een toertje rond de boerderij, om de dag af te sluiten. 

Zo dankbaar dat we twee weken in dat paradijsje mochten zijn!





































donderdag 26 mei 2016

self-made ijsjes!

Het leven is zo gelopen dat ik al een half jaar hier niets meer postte. Het ontbrak me soms aan tijd, soms aan inspiratie en soms aan goesting. En soms aan alledrie.

Maar vandaag deden wij iets dat ik weer wil vastleggen op deze blog!

Terwijl Mos de hele dag weg was op jungle-uitstap, hield ik Kor deze namiddag lekker thuis. We keken samen in het fotoboek, maakten samen (correctie: ik) een vliegtuigje van Lego, kropen samen in bed om wat te lachen en knuffelen, en maakten net voor Mos' thuiskomst lekkere aardbei-ijsjes!

Het gaat heel eenvoudig:

1. Heb je lelijke, oude, overrijpe bananen die je anders zou wegsmijten? Doe de schil eraf, steek de bananen in een zak en bewaar ze in de diepvriezer. Dat deed ik de voorbije weken.

2. Deze namiddag met Kor: haal de bananen uit de diepvriezer, laat een klein beetje ontdooien zodat ze niet meer keihard zijn. Mix/blender ze samen met wat aardbeien.





3. En plots ontstaat dan een mengsel!



4. Verdeel het over de potjes. 



5. Zet ze nog even (15 à 30min)  terug in de diepvriezer, zodat ze weer wat steviger kunnen worden. 



6. Serveren en smullen! Wij zijn er hier allemaal dol op, ook al lijkt de eerste foto hieronder niet immens geloofwaardig. Hun blik doet me denken aan de leuze 'mannen weten waarom'. 





Dit receptje haalde ik van ergens op 'tinternet. Vraag me niet meer waar :-)
Als je intikt 'zelf bananenijs maken', zal je zien dat er nog talloze variaties bestaan! Mmm...